سده و مژده ی آمدن نوروز :

جشن سده به روز دهم بهمن ماه گفته می شد که پنجاه روز به عیـد نـوروز مانـده جشـن مـی گرفتنـد گاهشـمار باسـتانی ایرانیـان حکایت از آن دارد که فصل گرم از پایان فروردین تا پایـان مهرمـاه و فصـل سـرد از اول آبـان تـا پایـان فـروردین مـاه بـوده کـه سردترین آن صد روز بوده یعنی از آغاز آبان تا دهم بهمن ماه ، مردم در این روز با روشن کردن آتش ، اهریمن بـد کـردار را از خود دور می کردند.( گبانچی ، ۱۳۸۳ ، ص ( ۱۶

در مدح سلطان مسعود:
سده آمد که ترا مژده دهد از نوروز مژده بپذیر و بده خلعت و کارش بطراز
( دیوان ، ص ۲۰۴ ، ب ( ۴۰۷۶
در مدح امیر یوسف:
از پی تهنیت روز نو آمد بر شاه سده ی فرخ روز دهم بهمن ماه
به خبر دادن نوروز نگارین سوی میر سیصد و شصت شبانروز همی تاخت به راه
چه خبر داد ؟ خبر داد که تا پنجه روز روی بنماید نوروز و کند عرض سپاه

( دیوان ، ص ۳۵۴ ، ب ( ۷۱۳۸ -۷۱۳۶

جشن بهمنجنه

جشن بهمنگان یا بهمنجنه در روز دوم بهمن ماه انجام می شده است و این روز به فرشته ی موکل بر چارپایان تعلق دارد و غـذایی که از ترکیب حبوبات و گوشت درست می شده است همراه با شیر میخوردند. همچنین در این روز گل می چیدند و اسپند مـی سوزاندند ، لباس نو می پوشیدند و به خانه ی یکدیگر می رفتند. ( گبانچی، ۱۳۸۳،ص ( ۱۲

گردیزی در زین الاخبار درباره ی این جشن می نویسد : این روز بهمنجنـه باشـد و رسـم عجمیـان چنـان اسـت کـه انـدرین روز دیگی بپزند و از همه ی نبات ها و گوشت های هر حیوانی انـدرو کننـد و آن را دیـگ بهمنجنـه خواننـد و بپزنـد و بـه هـر جـای بفروشند و اندرین روز بهمن سرخ با شیر تازه بخورند و آن را مبارک دارند و چنین گویند که حفظ را سود دارد و چشم بـد بـاز دارد . (گردیزی ، نقل از : رجبی ، ۱۳۸۷ ، ص ( ۲۵۹

فرخی در ضمن قصیده ای در مدح امیر یوسف از جشن بهمنجنه یاد کرده است:

فرخش باد و خداوندش فرخنده کناد عید فرخنده ی بهمنجنه ی بهمن ماه

( دیوان ، ص ۳۵۴ ، ب ( ۷۱۳۴