ممیز [/]: نشانه  ریاضی و نیز به معنی «یا» که به شرح زیر به کار میرود:

۱. برای جدا کردن سالهای هجری و میلادی بترتیبی که از سمت راست ابتدا سال هجری بعد سال میلادی نوشته شود. ۱۹۹۴/۱۳۷۴

۲. برای جدا کردن عدد صحیح از عدد اعشاری (۷/۳۰)

۳. برای نشان دادن شماره سوره ها و آیه ها به این ترتیب که ابتدا شماره سوره، بعد شماره آیه آورده شود. (قرآن ۲۱/۵۲)

۴. برای جدا کردن مصراعها در نوشته های مخلوط از نظم و نثر پیکان [->]: نشانه  ارجاع به کلمه یا مطلبی بدین قرار:

۱. اگر به طرف بالا باشد یعنی به موضوع یا مدخل یا قاعده  قبلی مراجعه کنید.

۲٫اگر در متون غیر فرمولی باشد به معنی «رجوع کنید به» به کار (۲) شیوه  املای فارسی

ضمایر در فعلی: * – فعلهای ربطی ام، ای، ایم، اید، اند، پس ار حرف صامت یا مصوت به آن میچسبد. مانند: خوشحالیم، نگرانند، هشیارند. تذکر ( ۱) – جز در مورد کلمات مختوم به (هر غیر ملفوظ) و (واو بیان حرکت) و (دشواری خواندن کلمه)، مانند: خانه ام، فرزانه ای، زن اند، رهرواند، دوستدار وی ام. اهل ری اند. تذکر (۲) – همزه  ابتدای (است) پس از صامتها بهتر است به جا بماند، مثل: مجبور است، خرم است. کدام است ؟

لازم است. به استثنای مواردی که مصوت اول «است» در تلفظ حذف شود مانند خدا داناست، هرچه از دوست می رسد نیکوست. خدا نگهدار ماست. تذکر (۳) – همزه  ابتدای (است) بعد از کلمه  مختوم به (هر غیر ملفوظ – ی نکره -ی وحدت – ی نسبت) «یاء» به «ست» وصل می شود. مانند:

خانه ایست ہزرد ، او، ساوه ایست.

* – ام، ات، اش – پس از اسم (بدون همزه) اورده می شود. مانند: رویم، رویشں، قلمم، کتابت.

* – ام، ات، اش – پس از – و (بدون همزه) آورده می شود. مانند:

نوم، جلوم، پرتوش، راهروم.

* – ام، ات، اش، مان، تان، شان، پس از – ی (به صورات جدا)، مانند: جوانی ام، جوانی تان، جوانی شان.

* – ام، ات، اشی، مان، تان، شان، پس از (ا) و (ؤ) به صوراستا متصل به کلمه می آید. مانند: نیرویم، نیرویمان، نیرویش، نیرویشان. -سیمین که وجه دیگری از سوم و سومین است، اشتباه می شود).