روش خطابه و سخنوری :

رابطه  انسان با دیگران، اغلب از طریق، «زبان» و «گفتار» انجام میگیرد. کسانی که از نعمت نطق محرومند، یا با داشتن زبان، از نحوه  صحیح ارتباط برقرار ساختن با دیگران ناتوانند، بخش عظیمی از مقاصد خود را نمی توانند به دیگران برسانند.

«بیان» و «خطابه»، یکی از شیوه های تبلیغ و ادای مقصود و رساندن پیام و تربیت دیگران و کار فرهنگی و آموزشی است. کسی که نتواند آموخته ها و اندوختهها و اندیشههای خود را به صورت مطلوب، به دیگران منتقل کند، آن دانسته و اندوخته، بی ثمر می ماند.

کلام، بر دیگران تأثیر می گذارد. اگر این سخنوری، از ویژگیهای فنی و مهارتهای لازم که در « فن خطابه» مطرح است، برخوردار باشد، تأثیر سخن را چند برابر می کند، هر کس بتواند سخن خویش را بطور مؤثر و نافذ، در دل و جان مخاطبان بیشتری بنشاند، موفقتر است. انسان می تواند هنگام نیاز، لباس، ظرف و وسایل دیگران را عاریه بگیرد، ولی توان حرف زدن و مهارت سخنوری را نمی توان از کسی عاریه گرفت.

اصمعی گوید: مردی به فرزندانش توصیه کرد: فرزندانم! زبان و گفتار خویش را اصلاح و بسامان کنید؛ زیرا گاهی که نیاز و حادثهای برای و دوستا دارد که در آن هنگام خود را بیاراید،کسی پیش میآید از این رو از دیگری مرکب و جامه  او را عاریه می گیرد، ولی هرگز کسی را نمییابد که زبانش را به او عاریه دهد. «احسن الکلام ما زانه  خشن النّظام و فهمه  الحفاصلی والغام) بهترین سخن آن است که نظام نیکو آن را آراسته باشد و خوا را بفهمند.