روش کتابشناسی کتابهای دیگر را می توان با سطح و قلم و محتوای این کتابها سنجید، سپس قضاوت کرد که فلان کتاب، مثلا در سطح جوان دبیرستانی است، یا برای او سنگین و دشوار است، یا آسان. انس و ارتباط از نزدیک با افراد درسطوح مختلف ، نیروی تشخیصں سطح را تقویت می کند و هر چه این شناخت، عینی تر و ارتباط بیشتر باشد،

کتابی، باید اطمینان یافت که مضمون آن معتبر و سالم است. برای شناخت این بعد، راههایی از این قبیلی وجود دارد:

۱ – مطالعه  شخصی انسان: البته این در جایی است که مطالعه کننده، خود اهل تحقیق و شناخت و اطلاع از موضوع باشد تا تشخیص دهد که کتابی معتبر است یا ضعیف و مساله دار و انحرافی،

۲ – از طریق مؤلف و مترجم: گاهی مؤلفان و مترجمانی شناخته شده و معتبرند و وجهه و اعتبار آنان سبب میشود کتابی را که آنان نوشته یا ترجمه کردهاند، با اطمینان مطالعه کنیم؛ مثلا شهید مطهری به عنوان یک مؤلف تأیید شده است. برخی از مترجمان هم که یا آثار مساله دارو مبتذل و ست ترجمه نمیکنند، یا حتماً توضیحات و تعلیقاتی بر مطالب نادرست کتاب می افزایند.

۳- از طریق ناشر: در یک تقسیم بندی (که بعداً هم اشاره خواهد شد) ناشران گاهی مورد تأیید و شناخته شدهاند، گاهی هم ناشناخته یا متهم یا مسأله دار. اگر ناشری معروف به درستی و دقت و اعتبار باشد، این ملاکی است که با آثار منتشره  آن، با دید مثبت برخورد شود.

۴- سؤال از افراد مطلع و صاحب نظر: در اینجا نیز مثل موارد پیشین کارشناسی و کتابشناسی برخی چهرههای علمی و فرهنگی درست اندیش، راهگشای شناخت ما از میزان اعتبار کتابهاست.

۵ – فهرستهای مراکز: گاهی بعضی از مراکز و ارگانها و وزارتخانه ها و… به دلیل نیاز و ضرورت کاری خود یا مرتبطین به آنها یا به عنوان یک کار فرهنگی سودمند، کار ارزیابی و بررسی کتاب دارند. محصول کار «واحد بررسی کتاب» در اینگونه نهادها، به صورت داخلی یا عمومی منتشر می شود و لیست و فهرستی از کتابهای خوب، بلامانع، مضر، ممنوع، مشروط و … تهیه و عرضه میگردد.

اینگونه فهرستها که اغلب طبقه بندی شده و محرمانه است و گاهی هم به انگیزه  استفاده  دیگران منتشر می شود، می تواند منبعی برای این شناخت باشد. ناشران در تقسیم بندی دیگر، ناشران کتاب، یا «دولتی» اند، یا (خصوصی»، یا «نیمه دولتی، نیمه خصوصی». از آنجا که در جمهوری اسلامی، ناشران وابسته به نظام، بر اساس قوانین و ضوابط دولت باید فعالیت کنند، کنترلی روی آثار عرضه شده از سوی آنها وجود دارد؛ کم یا زیاد. در نتیجه می توان به عنوان ناشران تأیید شده به آنها نگاه کرد؛ مثلاً انتشارات وابسته به وزارت ارشاد، آموزش و پرورش، سپاه، سازمان تبلیغات، آموزش عالی و… می تواند از این دسته به شمار آید. ناگفته نماند که در میان کتابهای این نهادها نیز نمونه های تأیید نشده یافت می شود.