چهل نوع تمرین از آنجا که پایه  اصلی رشد قلمی بر «تمرین» استوار است، انجام ممارستها و تمرینهای عملی چه در کلاسهای آموزشی و چه به صورت فعالیت فردی بسیار کار ساز است. تمرین هایی که ارائه می شود، هم می تواند از سوی استاد در ارتباط با شاگردان به کار گرفته شود و وادار به انجام آن شوند، هم هر شخصی می تواند خود آنها را عمل کند.

۱ – نوشتن خاطرات روزانه.

۲ – توصیف و ترسیم صحنه های پیرامون و پدیدههای اطرافت.

۳- بیان یک موضوع و محتوا در چندین جمله و با عبارتهای مختلف، مثلا «ماندگاری شهید» یا «ناپایداری دنیا».

۴- دادن چند کلمه و درخواست نوشتن چندین جمله  متفاوت با به کارگیری آنها در همه  جملات، مثلاً: آب، خورشید، عمر، روشنی، زیبا.

۵ – مطالعه  یک کتاب یا متن و استخراج واژه ها و تعابیر زیبای آن.

۶- مطالعه  یک مقاله و فصلی از کتاب و کنار نهادن آن و نوشتن همان با قلم خود.

۷- تبدیل یک نثر و متن کهن به فارسی روز و روان.

۸ – تبدیل یک شعر (یا نظم روایی) به نشر ساده.

۹ – نوشتن خلاصه ای از یک فیلم، قضیه یا کتاب در یکی دو صفحه.

۱- این گونه تمرین ها و موضوع دادن ها، مکرر از طرف مؤلف، در کلاسها و جلسات آموزشی نگارش با شاگردان تجربه شده است.

۱۰ – معرفی و نقد یک کتاب یا مجله و داستان (به صورت شفاهی یا کتبی).

۱۱ – انتخاب یک قطعه و متن زیبا از دیگران و ارائه در کلاس، با بیان جهات زیبایی آن (توسط شاگردان).

۱۲ – خواندن متنی ادبی با تبیین زیباییهای لفظی و معنوی آن (توشاط استاد).

۱۳ – معرفی یک کتاب خوب در هر جلسه  آموزشی و تمرینی.

۱۴ – مطالعه  آثار ادبی و انتخاب فرازها و جملات زیبا و برجسته، یا خط کشیدن زیر آنها.

۱۵ – تجزیہ و ترکیب دستوری یک شعر۔

۱۶- نقد و بررسی یک نوشته و بیان نقاط قوت و ضعف آن (توسط استاد).

۱۷ – سخن گفتن پیرامون یک موضوع و ضبط کردن آن، سپس پیاده کردن از نوار و تنظیم به صورت نوشته (برای کسانی که نوشتن برایشان دشوار است).

۱۸ – نوشتن مقالهای در معرفی شهرتان به زبان محلی.

۱۹ – نوشتن متن و مقالهای با به کارگیری نام کتابهای یک نویسنده یا خیابان های یک شهر یا افراد یک کلاس، با توجه به معنای این اسامی،

۲۰- برگزاری جلسات «مقاله نویسی» با شرکت چند نفر از علاقه مندان، نوشتن و خواندن و نقد آثار یکدیگر در همان جلسه (شبیه جلسات تمرین منبر و سخنرانی).