مراحل نگارشی منظور، گام ها و اقدامهایی است که رعایت آنها، به نوشته، اعتبار و غنا و سلامت میبخشد و آن را از انسجام، برخوردار میں سازدوکار نویسنده را آسانتر میسازد. برای نوشتن مقاله یا تحلیل یا کتابی در مسأله خاص یا تهیه  گزارش جامع پیرامون یک موضوع وحادثه و… باید این نکات را رعایت کرد:

۱- فکر روی موضوع : اندیشیدن روی موضوع و یافتن طرحی جامع درباره  آن و احاطه  ذهن به جوانب مختلف آن، اولین کار در نویسندگی است. بی اندیشه دست به قلم نباید برد. میتوان گفت نویسندگی برپایه  اندیشمندی استوار است. اندیشیدن یعنی:

– تمرکز فکر روی یک موضوع و جلوگیری از تشتت فکر و ذهن

– تمدید و استمرار آن فکر روی موضوع، مثلا یک ساعت فکر مداوم

– شناخت رابطه  اشیاء (ایجاد رابطه)

– استنتاج (انتقال از جزئیات به کلیات) اینگونه اندیشه درباره  موضوعات ذهن ما را خلاق و مولد میسازد.

همچنان که گفته شد. مثل تمرکز نور خورشید به وسیله  یک ذره بین روی یک نقطه، که ایجاد احتراق می کند و بدون تمرکز و استمرار، اثر نمیبخشد. «فکر»، سرمایه ای است که باید آن را به کار زد و «ذهن» گنجینهای است که باید سراغش رفت. نگارشی که فقط بر پایه  نقلیات استوار باشد و از اندیشه و فکر تهی، نوعی ستفروشی است نه «تولید». اندیشیدن یک هنر است و نوشته را از پشتوانه برخوردار میسازد. نویسندگی تنها احساسی و توصیف و لفاظی و عبارت پردازی نیست.

۲- تعیین محورها :  هر موضوع را به تناسب محتوا و ابعادش ابتدا باید محور بندی کرد، بخشهای اصلی و فرعی آن را مشخص ساخت و آن را از کلی بودن درآورد و عناوین ریزتر را بر مبنای محورها و جهتهای مختلف موضوع، استخراج کرد تا امر نگارش پیرامون آنها ساده تر باشد. هر چه محورها ریزتر و جزئی تر باشد، نوشتن آسانتر میشود و تهیه  مواد خام، عملی تر میگردد.