مرحله  تدوین، نگارش و عرضه

آنچه به تحقیق و پژوهشی یک محقق، ارزش و سود میبخشد، عرضه  آن برای دیگران است. این عرضه  خوب و شایسته، نیاز به کیفیت خوب نگارش و تدوین دارد و بدون آن، زحمات محقق، بهای لازم خود را نمییابد.

در تدوین و نگارش، شکل دادن به مجموعه  دستاوردهای تحقیقی مطرح است. در این باره هر چه کار، دقیقتر، روانتر، منطقی تر و مستدلتر و مفیدتر باشد، ارزش بیشتری دارد.

هنر نویسندگی و قدرت بر نگارش صحیح و روان، در این زمینه تأثیر بسزایی دارد.

در این بخش، هم رعایت قواعد ادبیات فارسی و دستور زبان لازم است، هم درست نوشتن کلمات از نظر املایی و رسمالخطی مورد نظر است، هم اسلوب ظاهر و شکل نوشته و علایم نگارشی، و هم صخت مطالب و درستی مفاهیمی که در نوشته عرضه میگردد. پس، باید «درست» نوشت، درست نویسی از جهات:

– املایی

– رسم الخطى

– دستور زبان

– علایم نگارشی

– محتوا پیکره  نوشته،

باید دارای مقدمه، مطلب واستنتاج باشد. تیتر و عنوان مطلب و عناوین داخلی هم نباید فراموشی شود. ذکر مأخذ و مدارک مطالب هم ضروری است.

داشتن فهرست و کتابنامه  دقیق برای نوشته ها هم، مکمل آن است. بخشهای تنظیمی یک گزارش یا جزوه  تحقیقی را می توان اینگونه خلاصه کرد:

۱- صفحه  اول (صفحه  عنوان، شامل نام نوشته و گزارش، نویسنده، تاریخ…)

۲ – فهرست مطالب

۳- پیشگفتار، سرآغاز، مقدمه و…

۴ – متن تحقیق و گزارش

۵ – پیوستها، ضمایم، تصاویر، جدولها و …

۶ – فهرست اعلام، اماکن و …

۷- فهرست منابع و مآخذ

۸- کتابنامه (معرفی کتابهای مستقل یا غیرمستقل پیرامون موضوع پژوهشی)