اگر بتوانیم (و البته وقت داشته باشیم) میان مرحله ی پیش نویس و مرور چند گاهی فاصله ایجاد کنیم وقتی که دوباره پیش نویس نوشته ی خود را به دست بگیریم به دلایل زیادی از جمله به خاطر اینکه مدتی فکر ما آزاد بوده و تا حدی حالت بدیهی بودن نکات و مطالب نوشته از میان رفته است، خواهیم توانست با دقت و توجه بیشتری نوشته را موردانتقاد قرار دهیم و کاستیهایش را بهتر ببینیم. ضمناً مقدمه و سرانجام هر مقالهای باید مورد توجه مخصوص و کامل قرار گیرد.

*تنظیم (نحوه ی کار) بالاخره مقاله باید از نظر چیزهای بسیار جزیی که امکان دارد کاری پرارزش را که بر شالودهای صحیح قرار گرفته به کلی خراب کند، مورد توجه قرار گیرد: آیا بندها انسجام و ارتباط کامل دارند؟ آیا جملات صحیح و گویا و موثر هستند؟

آیا معنی و مفهوم کلمات در متن رسا و بدون نقص است؟ آیا سبک یکدست هست؟ یعنی اینکه آیا کلیه آن به صورت نوشته  کتابی یا به زبان ساده  عامیانه و دوستانه است و اگر اصطلاحات محلی و عامیانه یا فنی و تکنیکی در آن به کاربردهایم آیا این کلمات صحیح بوده و در جای خود به کار رفتهاند؟ آیا کلمه یا جملهای سبک با بیفایده وجود دارد که پاک با تعویض شود؟ آیا کلمات کاملاً دقیق و پرمعنی هستند و درست بوده و در محل خود قرار دارند؟ آیا میتوان نوشته را با صدای بلند روان و بدون سکته خواند (آیا مطلب سلیس و بدون سکته هست؟) در آخر و در این مرحله باید دید کلمات از نظر املاء و نوشتار، ازنظر نقطه گذاری و سایر مسایل و نکات دستوری بدون عیب و نقص هست؟ و همچنین منابع مختلف به طور کامل (با حفظ امانت) ” ذکر شده است؟

خواندن مقاله با صدای بلند مخصوصاً از نظر به کارگرفتن زمان حائز اهمیت است. هنگامی که مقاله را بدون صدا و با نگاه و حرکت چشم میخوانیم ممکن است با سرعت از جملات نامتناسب بگذریم و کمتر متوجه اشتباهات دستوری نقطه گذاری و املاء کلمات و پیوستگی جمله ها و بندها بشویم در حالی که وقتی آنرا با صدای بلند می خوانیم چون سرعت خواندن کم شده و گوش می شنود بیشتر وارد جزئیات شده و به سهولت بیشتری متوجه این نقایص می شویم. دنبال کردن نوشته به هنگام قرائت آن با مداد یا چیزی شبیه «چوب خط» مخصوصاً برای کسانی که در هنگام خواندن خط و رشته  کلام راگم میکنند کمک مؤثری خواهد کرد که چشم بهتر روی کلمات متمرکز شده و توجه به نقایص معطوف گردد. بالاخره برای هر نویسندهای بسیار مفید خواهد بود که یکمرتبه ی دیگر نیز نوشته  خود را به خاطر پیدا کردن ارتباط کلی مطالب و رسایی معنی و مفهوم حاصل نوشته بخواند. وجود کتاب لغت و کتاب دستور زبان که در دسترسی باشد. برای رفع اشکالاتی که با آنها مواجه می شویم و در موردشان شک و تردید داریم کمک بسیار سودمندی خواهد بود.

* در مورد حفظ امانت باید نهایت دقت به عمل آید و هر منبعی که هر قسمت از نوشته از آن گرفته شده باید به وضوح ذکر شود در غیر اینصورت اقدام به «سرقت ادبی یا علمی» کرده ایم که نه تنها جرم شناخته شده و قابل تعقیب میباشد بلکه اعتبار و حسن شهرت خود را نیز به خطر انداخته ایم. از طرفی دیگر – به خلاف عقیده  بعضی از دانشجویان جوان و کم تجربه در امر نوشتن – اهمیت ذکر منابع مورد مطالعه نه تنها ارزش کار راکم نمیکند بلکه هرقدر این منابع بیشتر و منابع موثقتر و بااهمیت تری باشند باعث اعتبار و ارج نوشته میگردند.