البته باید توجه داشت که مقصود ما از این کتاب و همچنین از تدریس درسی بنام آیین نگارش این نیست که نویسنده تربیت کنیم . زیرا نویسنده خود بخود از میان جامعه بر میخیزد و لزومی نیست که هر نویسنده تحصیلات دانشگاهی داشته باشد ، تا نویسندهٔ خوبی باشد بلکه ذوق و قریحهٔ نویسنده، خدا دادی است که می توان آنرا با پرورش و آموزش در راه مستقیم آورد و به آن حسن ظاهری داد.

امامقصود ما این است که به دانشجویان دانشگاه تفهیم کنیم که چگونه می توان چیزی درست نوشت و اگر جرقه ای از ذوق نویسندگی در دانشجویی باشد ، شاید بتوان به این وسیله ، به آتش نیم مردهٔ او دمی دمید و آن را آتش فروزانی ساخت :

برای این کار، اولا باید به او بفهمانیم که چه جمله ای غلط ، چه کلمه ای استعمالش بجا و چه کلمه ای استعمالش نا بجاست . ثانیاً او را با نوشته های خوب زمان آشنا می سازیم تا بتواند دارای ذهن و فکری مستقیم و سر بر است شود.

ما در این کتاب قسمت دوم را مورد نظر قرار می دهیم و برای قسمت اول در کتاب جمله و جمله سازی که ذکر آن رفت چاره ای اندیشیده ایم .البته باید متوجه بود که کتاب حاضر زمینه ای برای بحث در کلاس درس است و نه تمام درس . و نباید چنین فکری برای خواننده ایجاد شود که آنچه در این کتاب فراهم آمده است ، تمام نوشته های خوب روزگار ماست حتی می توان گفت که شاید در میان این نوشته ها ، نوشته ای بدهم وجود دارد و این نوشته ها باید در کلاس درس میان استاد و دانشجو عنوان شود و دربارهٔ آنها بحث درگیرد و بدین وسیله ذهن خفتهٔ دانشجو بیدار گردد .